بیماری Krabbe (KRAH-buh) یک بیماری ارثی است که پوشش محافظتی (میلین) سلولهای عصبی مغز و کل سیستم عصبی را از بین می برد.
در بیشتر موارد ، علائم و نشانه های بیماری Krabbe در نوزادان قبل از 6 ماهگی ایجاد می شود و این بیماری معمولاً در سن 2 سالگی منجر به مرگ می شود. هنگامی که در کودکان بزرگتر و بزرگسالان ایجاد می شود ، روند بیماری می تواند بسیار متفاوت باشد .
هیچ درمانی برای بیماری کراببه وجود ندارد و درمان بر مراقبت های حمایتی متمرکز است. با این حال ، پیوند سلول های بنیادی موفقیت هایی را در نوزادانی نشان داده است که قبل از شروع علائم و در برخی از کودکان بزرگتر و بزرگسالان تحت درمان قرار می گیرند.
بیماری کراببه از هر 1000000 نفر در ایالات متحده 1 نفر را درگیر می کند. همچنین به عنوان لکودایستروفی سلول گلوبوئید شناخته می شود.
در بیشتر موارد ، علائم و نشانه های بیماری Krabbe در 2 تا 5 ماه اول زندگی ظاهر می شود. آنها به تدریج شروع می شوند و به تدریج بدتر می شوند.
علائم و نشانه های رایج در اوایل روند بیماری شامل موارد زیر است:
با پیشرفت بیماری ، علائم و نشانه ها شدیدتر می شوند. آنها ممکن است شامل موارد زیر باشند:
وقتی بیماری کراب در اواخر کودکی یا در بزرگسالی ایجاد می شود ، علائم و نشانه ها می توانند بسیار متفاوت باشند. آنها ممکن است شامل موارد زیر باشند:
به عنوان یک قاعده کلی ، هرچه سن بیماری کراببه کمتر باشد ، سریعتر پیشرفت می کند و احتمال مرگ آن بیشتر است.
برخی از افراد در دوران بلوغ یا بزرگسالی تشخیص داده می شوند ممکن است علائم کمتری داشته باشند ، ضعف عضلانی به عنوان یک بیماری اصلی. ممکن است هیچ گونه اختلالی در مهارت تفکر خود نداشته باشند.
علائم و نشانه های اولیه بیماری Krabbe در دوران نوزادی می تواند نشانگر هر تعداد بیماری یا مشکلات رشد باشد. بنابراین ، در صورت داشتن علائم یا نشانه های بیماری در کودک ، تشخیص سریع و دقیق از اهمیت برخوردار است.
علائم و نشانه ها اغلب مربوط به کودکان بزرگتر و بزرگسالان نیز خاص بیماری کراب نیست و نیاز به تشخیص به موقع دارد.
بیماری کراببه هنگامی ایجاد می شود که فردی دو نسخه از ژن تغییر یافته (جهش یافته) را به ارث برساند یک نسخه از هر والدین.
یک ژن نوعی طرح کلی برای تولید پروتئین ها فراهم می کند. اگر خطایی در این طرح وجود داشته باشد ، ممکن است محصول پروتئینی به درستی کار نکند. در مورد بیماری Krabbe ، دو نسخه جهش یافته از یک ژن خاص منجر به تولید اندکی آنزیمی به نام galactocerebrosidase یا GALC می شود.
آنزیم هایی مانند GALC مسئول تجزیه برخی مواد در مرکز بازیافت سلول (لیزوزوم) هستند. در بیماری کراببه ، کمبود آنزیم های GALC منجر به تجمع انواع خاصی از چربی ها به نام گالاکتولیپید می شود.
گالاکتولیپیدها به طور معمول در سلولهایی وجود دارند که پوشش محافظ سلولهای عصبی (میلین) را تولید و حفظ می کنند. با این حال ، مقدار زیادی از گالاکتولیپیدها اثر سمی دارند. برخی از گالاکتولیپیدها سلولهای سازنده میلین را از بین می برند تا از بین بروند.
سایر گالاکتولیپیدها توسط سلولهای بقایای مخصوص خوردن در سیستم عصبی به نام میکروگلیا جذب می شوند. روند پاکسازی بیش از حد گالاکتولیپیدها این سلولهای معمولاً مفید را به سلولهای غیرطبیعی و سمی به نام سلولهای گلوبوئید تبدیل می کند که التهاب آسیب رسان به میلین را تقویت می کنند.
از دست رفتن میلین بعدی (میل زدایی) از ارسال و دریافت پیام سلول های عصبی جلوگیری می کند.
جهش ژنی مرتبط با بیماری Krabbe تنها در صورتی باعث بیماری می شود که دو نسخه جهش یافته از ژن به ارث برسد. بیماری ناشی از دو نسخه جهش یافته را اختلال اتوزوم مغلوب می نامند.
اگر هر والد یک نسخه جهش یافته از ژن داشته باشد ، خطر برای کودک به شرح زیر است:
آزمایش ژنتیکی برای درک خطر داشتن فرزند مبتلا به بیماری کراب در برخی شرایط ممکن است در نظر گرفته شود:
آزمایش ژنتیک باید به دقت مورد بررسی قرار گیرد. از پزشک خود در مورد خدمات مشاوره ژنتیکی که می تواند به شما در درک مزایا ، محدودیت ها و پیامدهای آزمایش ژنتیک کمک کند ، سوال کنید.
تعدادی از عوارض از جمله عفونت و مشکلات تنفسی و می تواند در کودکان مبتلا به بیماری پیشرفته Krabbe ایجاد شود. در مراحل بعدی بیماری ، کودکان ناتوان می شوند ، در رختخواب خود هستند و در نهایت به حالت رویشی دچار می شوند.
اکثر کودکانی که در دوران نوزادی به بیماری کراببه مبتلا می شوند ، قبل از 2 سالگی می میرند ، که بیشتر اوقات به دلیل نارسایی تنفسی یا عوارض بی حرکتی و کاهش قابل توجه تون عضله است. کودکانی که بعداً در کودکی به این بیماری مبتلا می شوند ، ممکن است امید به زندگی تا حدودی طولانی تر باشند ، معمولاً بین دو تا هفت سال پس از تشخیص.
پزشک شما یک معاینه عمومی بدنی انجام می دهد و علائم و نشانه هایی را که ممکن است نشان دهنده یک بیماری عصبی باشد ارزیابی می کند. تشخیص بیماری کراببه براساس یک سری آزمایشات انجام می شود که ممکن است شامل موارد زیر باشد.
یک نمونه خون برای ارزیابی سطح GALC فعالیت آنزیم به آزمایشگاه ارسال می شود. سطح فعالیت بسیار کم و یا GALC ممکن است نشان دهنده بیماری کراب باشد.
اگرچه نتایج به پزشک کمک می کند تا تشخیص دهد ، اما شواهدی از سرعت پیشرفت بیماری ارائه نمی دهد. به عنوان مثال ، فعالیت بسیار کم GALC همیشه به معنای پیشرفت سریع شرایط نیست.
پزشک شما ممکن است یک یا چند آزمایش تصویربرداری را تجویز کند که می تواند از دست دادن میلین (از بین بردن میلین) در مناطق آسیب دیده مغز را تشخیص دهد. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشد:
یک مطالعه هدایت عصبی میزان هدایت سیگنال توسط اعصاب را ارزیابی می کند اساساً چقدر سریع می توانند پیام ارسال کنند. دستگاه ویژه ای زمان لازم برای حرکت یک انگیزه الکتریکی را از یک نقطه بدن به نقطه دیگر اندازه گیری می کند. وقتی میلین مختل شود ، رسانایی عصب کندتر می شود.
برای تأیید تشخیص ممکن است آزمایش ژنتیکی با نمونه خون انجام شود. انواع مختلفی از ژن جهش یافته وجود دارد که منجر به بیماری Krabbe می شود. نوع خاصی از جهش ممکن است برخی از سرنخ ها را در مورد روند مورد انتظار بیماری فراهم کند.
در برخی از ایالت ها ، آزمایش غربالگری برای بیماری کراب ، بخشی از یک مجموعه ارزیابی استاندارد برای نوزادان است. آزمایش اولیه غربالگری GALC فعالیت آنزیم را اندازه گیری می کند. در صورت کم بودن فعالیت آنزیم ، پیگیری GALC آزمایشات و آزمایشات ژنتیکی انجام می شود.
استفاده از آزمایش غربالگری نوزادان نسبتاً جدید است. محققان هنوز در تلاشند تا بفهمند که چگونه می توان از این آزمایش ها به بهترین نحو استفاده کرد ، آزمایشات به چه ترتیب منجر به تشخیص دقیق می شود و میزان پیشرفت بیماری را نیز به خوبی پیش بینی می کنند.
مطالعات تاکنون نشان می دهد که شناسایی مارکرهای بیماری Krabbe قبل از بروز علائم ممکن است یک پنجره درمانی منحصر به فرد ایجاد کند. یک روش درمانی به نام پیوند سلول های بنیادی ممکن است روند بیماری Krabbe را در صورت انجام در هفته های اول زندگی بهبود بخشد.
برای نوزادانی که قبلاً علائم بیماری کراببه را تجربه کرده اند ، در حال حاضر هیچ درمانی وجود ندارد که بتواند روند بیماری را تغییر دهد. بنابراین ، درمان بر مدیریت علائم و ارائه مراقبت های حمایتی متمرکز است. مداخلات ممکن است شامل موارد زیر باشد:
مداخلات برای کودکان بزرگتر یا بزرگسالانی که اشکال کمتری در بیماری دارند ممکن است شامل موارد زیر باشد:
سلولهای بنیادی خون ساز سلولهای تخصصی هستند که می توانند به انواع مختلف سلولهای خونی در بدن تبدیل شوند. این سلولهای بنیادی همچنین منبع میکروگلیا ، سلولهای بقایای تخصصی خورده ای هستند که در سیستم عصبی ساکن می شوند. در بیماری کراب ، میکروگلیاها به سلولهای گلوبوئید سمی تبدیل می شوند.
در پیوند سلول های بنیادی ، سلول های بنیادی اهدا کننده از طریق لوله ای به نام کاتتر وریدی مرکزی به جریان خون گیرنده منتقل می شوند. سلول های بنیادی اهدا کننده به بدن کمک می کند تا میکروگلیای سالم تولید کند که می تواند سیستم عصبی را پر کند و آنزیم های عملکردی GALC را تحویل دهد. این روش درمانی می تواند تا حدودی از تولید و نگهداری میلین طبیعی کمک کند.
اگر درمان قبل از شروع علائم شروع شود ، این روش درمانی ممکن است نتایج را در نوزادان بهبود بخشد. یعنی هنگامی که تشخیص از آزمایش غربالگری نوزاد متولد می شود. شواهد فعلی حاکی از آن است که پیوند سلول های بنیادی زمانی م beforeثر است که قبل از رسیدن نوزاد به سن 2 هفته شروع شود.
مطالعات نشان داده است که کودکان پیش از علائم تحت پیوند سلول های بنیادی ممکن است پیشرفت بیماری کندتر و کیفیت بهبود یافته باشند. و طول زندگی ، در مقایسه با کودکانی که پیوند سلول های بنیادی را قبل از بروز علائم دریافت نمی کنند. با این حال ، نوزادانی که قبل از بروز علائم پیوند سلول های بنیادی انجام می دهند ، هنوز در دوران کودکی با مشکلات گفتاری ، راه رفتن و سایر مهارت های حرکتی دچار مشکلات قابل توجهی می شوند.
کودکان بزرگتر و بزرگسالان با علائم خفیف بیماری Krabbe نیز ممکن است از این روش درمانی بهره مند شوند. همانند نوزادان ، شدت علائم در زمان پیوند سلول های بنیادی بر نتایج درمان تأثیر می گذارد.
سازمانهایی که پشتیبانی ، منابع آموزشی ، فرصتهای شبکه و خدمات را به خانواده های مبتلا به بیماری کراب ارائه می دهند شامل موارد زیر است:
در بعضی موارد ، بیماری کراب در نوزادان با آزمایش غربالگری قبل از بروز علائم تشخیص داده می شود. گفتگوها با پزشک کودک و متخصص اختلالات سیستم عصبی (متخصص مغز و اعصاب) به محض تأیید تشخیص آغاز می شود. در اغلب موارد ، با شروع علائم ، جستجوی علل احتمالی را آغاز می کند.
مهم است که کودک خود را به همه دیدارهای منظم و ملاقات های سالانه کودک در دوران کودکی با برنامه ریزی منظم ببرید. این ویزیت ها فرصتی است تا پزشک کودک شما بتواند رشد کودک شما را در زمینه های کلیدی از جمله:
کنترل کندسوالاتی که باید آماده باشید تا در معاینات منظم به آنها پاسخ دهید ممکن است شامل موارد زیر باشد:
اگر به دلیل بروز اخیر علائم به پزشک مراجعه می کنید ، احتمالاً با مراجعه به پزشک عمومی یا پزشک متخصص اطفال کودک خود را شروع خواهید کرد. پس از ارزیابی اولیه ، پزشک ممکن است شما را به متخصص مغز و اعصاب ارجاع دهد.
آماده پاسخگویی به سوالات زیر درباره علائم یا از طرف فرزند خود باشید:
سوالات مخصوصاً برای کودکان بزرگتر یا بزرگسالان ممکن است شامل موارد زیر باشد: